Papa’s wereld bezocht: Mevrouw Boob Festival

mevrouwboobHet was een aantal maanden terug dat Chantala (niet te verwarren met Chantal), alias Mevrouw Boob, contact op met mij nam. Ze vroeg me te komen naar een compleet nieuw festival dat ze aan het organiseren was, het Mevrouw Boob Festival. Een festival gericht op borstvoeding. Aan de hand van mijn blogs waarin borstvoeding regelmatig ter sprake komt, had ze het gevoel dat ik daar aanwezig moest zijn om verslag te leggen, eventueel zelfs om een andere rol te spelen. Binnen het Vadercafé van Patrick Timmermans (Vader Visie) kreeg ik de kans om een gastlezing te geven: Papa zijn zit hem in kleine dingen.

Na een rit van iets meer dan twee uur vanuit Millingen aan de Rijn naar Alkmaar, kwamen we aan op een soort van industrieterreintje. Een aan de buitenkant half vervallen gebouw heeft een groot spandoek hangen met daarop het logo van het Mevrouw Boob Festival. Achteraf las ik dat het pand en de buitentuin ervan gebruikt worden voor allerlei culturele evenementen in de breedste zin. Even wist ik niet meer wat ik moest gaan verwachten. Ik kon me de plek niet snel verenigen met een festival over voeding. Eenmaal binnen veranderde dat beeld langzaam. Relaxte banken namens Melkpunt nodigden de vrouwen uit om, onder genot van een vers appeltje, hun kind te voeden.

Al snel zag ik de stand van Vader Visie staan en maakte ik voor het eerst kennis met Patrick. Ik plaatste mijn promotiebannertje en wat visitekaartjes op zijn kraam en na een kort gesprek ging ik het festival verkennen met het gezin. Een speelhoekje voor de kinderen met wat boekjes en knuffels, marktkramen van onder andere speelgoedwinkels, voedingsexperts, kraamzorgbureaus en moedermelksieraden. Tussendoor een grote bar en een keuken vol met verantwoorde gerechten en buiten een plek om pizza’s te bakken.

Chantal raakte al snel aan de praat met Sandra Jacobs van dE VRIJE VROUW die schitterende doeken maakt met de titel ‘Swinging Tits‘. Naast haar doeken geeft ze workshops om de kracht in jezelf te vinden en om rust te vinden.Wat een krachtige vrouw die weet wat ze wilt. Aangezien haar workshop bijna direct ging beginnen, besloot Chantal mee te gaan doen en ging ik samen met de kids naar het speelhoekje om een boekje voor te lezen en voorgelezen te krijgen door Liam. Heerlijk hoe hij complete verhalen bij de plaatjes kan bedenken.

Na de sessie was het tijd voor iets heel anders, tijd waar het complete festival om draaide. Yups, tijd voor de borstvoeding. Daar zaten we dan, op een Melkpuntbank. Liam vermaakte zich prima met wat constructiespeelgoed en Kyran deed zich tegoed aan verse mamamelk. Ondertussen pakte ik nog even mijn papieren van de lezing erbij en zorgde ik ervoor dat de laatste puntjes zo’n beetje op de i zouden komen te staan. Als er maar mannen op af zouden komen!!!

De wethouder van Alkmaar kwam langs om een speciale fotoserie te onthullen. Onder de naam #causewefeed zijn een aantal vrouwen een aantal weken terug gefotografeerd door Aqua Libra Photographic Art terwijl ze met ontbloot bovenlijf borstvoeding gaven aan hun kind(eren). Een prachtige serie waarin de ene vrouw er krachtig op staat en de ander toch wat schuchter in de lens kijkt. Persoonlijk zou ik de tekst onderaan in de zwarte balk anders gemaakt hebben aangezien het voor mij nu aanvoelt als een giro555 campagne. Dezelfde tekst in een hoek van de foto zou iets minder schreeuwen. Overigens gaaf om te zien hoe de gefotografeerde vrouwen naar zichzelf kwamen kijken en voor het eerst het resultaat zagen.

Snel maakten we nog een korte ronde voordat de lezing op de planning stond. Even buiten kijken bij PizzaRia aangezien we vanuit de organisatie bonnetjes hadden gekregen voor een pizzalunch. Daar stond onze Liam al snel met zijn handjes in het deeg. De roller ging heen en weer, lepels met tomatensaus en handjes vol met geraspte kaas. Zijn baksels gingen snel de oven in en werden later door ons verorberd. Dat het stiekem twee nieuwe waren omdat de eerste iets te ver gebakken waren, dat vertelden we Liam maar niet. In zijn nieuw Turtles trui was de pizza helemaal toepasselijk. Met smaak werd het naar binnen gewerkt.

dsc_0239.jpg

Tijd voor de lezing. Met een beetje een hard hoofd liep ik naar de zeecontainer die deze dag als het Vadercafé functioneerde. Een grote ton in het midden vormde de tafel waar de mannen zich omheen konden verzamelen. Na een paar tellen kwam er een vader binnen. Een klein beetje ongemakkelijk stelden we ons alle drie aan elkaar voor. Patrick vertelde een beetje wat de bedoeling was en na een blik op de klok besloot ik maar voor een alternatieve en ingekorte versie. Jammer, maar één vader. Of toch niet? Nadat ik net gestart was, kwam de tweede binnen. En telkens als ik iets verder was sloten er meer vaders aan. Uiteindelijk stonden we in de loods met ongeveer tien mannen en hield ik alsnog de volledige versie waarbij een flink stuk geïmproviseerd werd. De sfeer was geweldig, mannen onder elkaar zonder veroordeling. Vertellen wat je vindt. Op de vraag wat volgens hen het verschil was tussen ‘vader’ en ‘papa’ kwamen de mooiste antwoorden. Waar we het allemaal over eens waren, is dat het woord ‘papa’ een eretitel is die de volste lading heeft als jouw kind je vertrouwt en het uit liefde uitspreekt. Het leuke was dat het aansluitende Vadercafé doorging op mijn lezing en de vragen die ik er in stelde. Met een ronde langs alle aanwezige mannen liet Patrick iedereen aan het woord komen. Vaders van wat oudere kinderen, jonge kinderen en vaders in spé. Beste mannen, dank jullie wel voor al jullie eerlijkheid en Patrick bedankt voor mijn tijd binnen jouw concept.

Tijdens de lezing kwam een bekende van me binnen. Eén van de mannen uit de Huiskamergroep op Facebook waar ik door Chantal naar binnen ben gehaald. Hij luisterde nog een stukje mee en achteraf liepen we samen terug naar onze gezinnen die relaxt samen van een bak druiven zaten te snoepen. Liam vloog om mijn nek en zei: “Papa, ik heb je gemist.” Hij draaide zich om en kwam zo snel mogelijk terug met een druif in mijn hand. Speciaal voor mij om op te eten. Zijn vriendinnetje volgde zijn voorbeeld en binnen enkele tellen had ik al een flinke hand vol achter mijn kiezen.

dsc_0218.jpg

Achteraf heb ik misschien een tikje te weinig tijd gehad om samen met Chantal langs de kraampjes te gaan. De voedingsmomentjes (hey, daar ging dit festival toch om?) namen toch wat extra tijd in beslag daarvoor. Toch leuk om even wat bekende gezichten achter de kramen te zien vanuit andere beurzen. Aangezien het de eerste keer is dat deze beurs gehouden werd, was er slechts een klein publiek. Iets meer dan 200 mensen hebben rondgestruind. Er is in ieder geval draagvlak voor een tweede editie. Of ik daar bij zal zijn weet ik nog niet, de afstand van meer dan twee uur rijden is hierbij toch wel een drempeltje voor ons helaas.

Als laatste nog even een verwijzing naar het fotoalbum van Studio Lieve Liefde op Facebook. Wat een schitterende en hartverwarmende foto’s maakt zij. Ook wij staan verschillende malen in haar serie. Een dagverslag in 180 foto’s is hier te vinden.

4 comments

  1. Dank je wel voor je heerlijke en eerlijke verhaal. Zo krijg ik steeds meer het gevoel een beetje bij het Festival geweest te zijn. Was niet mogelijk vanwege de té verre afstand, ruim 1200 km. Hoop voor Chantala dat de afstand voor een volgend festival voor jou niet té ver is, want zeg nou zelf…….wat is nou 200 km. op een heerlijke dag.
    Groet Lucia.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s